இலங்கை இனப்பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காணவேண்டுமாயின் இந்தியாவின் பங்களிப்பு அவசியம் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. இலங்கைக்கு இனப்பிரச்சினை நோயாயின் இந்தியாவே அதற்கு வைத்தியர் ஆவார்.

நோய் என்று வந்து விட்டால் அதற்கு சிகிச்சை அளிப்பதற்கு பொருத்தமான மருத்துவர்கள் பலர் இருப்பார்கள். எனினும் அயலில் இருக்கின்ற மருத்துவர் கள் தனது எல்லைக்குள் ஏனைய மருத்துவர் கள் வருவதை விரும்பவில்லையாயின் நோயாளின் நிலைமை சிக்கலாகவே அமையும்.

இந்த நிலைமையே இலங்கையில் காணப்படுகின்றது. இனப்பிரச்சினை என்ற நோய்க்கு சிகிச்சை அளிக்கும் திறன் இந்தியாவிடம் இருக் கின்றபோதிலும் அதனை இந்தியா விருப்பத்துடன் செய்யவில்லை என்பது தெளிவு. இந்தியா விரும்பியிருந்தால் இலங்கை இனப் பிரச்சினைக்கான தீர்வென்பது மிகச் சாதாரண விடயமாகும். இருந்தும் இலங்கையில் இனப்பிரச்சினை இருப்பதன் மூலம் தனது ஆதிக்கத்தை தொடர்ந்து நிலைநிறுத்த முடியுமென அந்நாடு நினைத் திருக்கலாம்.

அந்த நினைப்பு இப்போது தவிடுபொடியாகி விட்டது. இந்தியாவின் எதிர்ப்பிற்குரிய சீனா, பாகிஸ்தான் போன்ற நாடுகள் இலங்கையில் மிக ஆழமாக ஊடுருவியுள்ளன. இந்த ஊடுருவலை இந்தியா எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. இலங்கை அரசு தனது அதட்டலை மீறிச் சொல்லாது என்ற பிரமை, இந்தியாவை தோல் வியுறச் செய்துவிட்டது. எதுவாயினும் இலங்கை இனப்பிரச்சினை யில் இந்தியத் தலையீடு தேவை என்பது ஈழத் தமிழ் மக்களின் முடிபு.

இந்த முடிபை பாரதம் பல தடவைகள் ஏமாற் றியுள்ளது. இறுதியாக வன்னிப் போரில் நடந்த அத்தனை மனிதப் பேரவலத்தின் போதும் இந்தியா காப் பாற்றும் என நம்பி-நினைத்து உயிர்விட்ட இழப்பு, அந்த இழப்பை அனுபவித்த கொடுமை. இந்தப் பிரபஞ்சம் இருக்கும் வரை அதன் பாவம் இந்தியாவை வாட்டவே செய்யும். இது தமிழகம் தந்த வள்ளுவனின் வாய்மொழிச் சான்றாகக் கொண்டு சொல்லப்படுகின்றது.

இந்த வார்த்தை தோற்குமாயின் இதை எழுதிய யாம் தோற்றதாக யாரும் கருதலாகாது. மாறாக தெய்வப் புலவன் வள்ளுவன் தோற் றான் என்றே தெளிந்து கொள்ள வேண்டும். இப்போது இந்தியாவின் நிருபமா அம்மை யார் இலங்கைக்கு வந்துள்ளார். அவரின் வார்த் தைகள் தேர்தல் பிரசாரம் போல அமைந்துள்ளது.

வெந்து-நொந்து போயுள்ள மக்களை தேர்தல் காலத்தில் தட்டியயழுப்பி விடவா அம்மையார் வந்தார். அல்லது நிரந்தரத் தீர்வைத் தரவா வந்தார் என்பதை காலம் விரைவில் காட்டித் தரும்.