ஒரு பெரியவர் இருந்தார். அவர் மிகவும் ஏழை. ஆதலால் ஒரு குடிசையில் வாழ்ந்தார். ஒரு நாள் இரவு நல்ல மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. அந்தப் பெரியவரும் மனைவியும் அந்தக் குடிசைக்குள் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்த நேரம் பார்த்து யாரே திடீரென்று கதவை தட்டும் சத்தம் கேட்டது. பெரியவர் விழித்துக் கொண்டார்.மனைவியை எழுப்பினார்.

“வெளியே யாரோ வழிப்போக்கர்... நமக்குத் தெரியாத நண்பர் வந்திருக்கிறார் போல இருக்கு... கதவைத் திற!” என்றார். அதற்கு அந்த அம்மா “உள்ளே இடமே இல்லையே... நம்மிருவருக்குமே இங்கே இடம் போதாதே... அப்படி இருக்கும் போது இன்னும் ஒரு ஆள் எப்படி உள்ளே இருக்க முடியும்?”என்றார். அதற்கு அவர் சென்னார்.

“இது ஏழையின் குடிசை ...இதில் எத்தனை பேர் வந்தாலும் இடம் உண்டு” என்றார். “நான் யதார்த்தமாக பேசுகிறேன். நீங்கள் தத்துவம் பேசுகிறீர்களா” என்றார் அந்த அம்மா. அதற்கு அவர் சென்னார்: மனதில் இடமிருந்தால் இந்தக் குடிசையையே அரண்மனை மாதிரி நம்மால் உணர முடியும்.உள்ளம் குறுகியிருந்தால் ஒரு பெரிய அரண்மனை கூட சின்னதாகத்தான் தெரியும்.

நம் வீட்டு வாசல் தேடி வந்திருக்கும் ஒரு மனிதனை நாம் எப்படி போ என்று சொல்ல முடியும்? இதுவரைக்கும் இந்தக் குடிசையில் நாம் இரண்டு பேர் படுத்திருந்தோம். இந்த இடத்தில் நிச்சயமாக மூன்று பேர் படுக்க முடியாது.ஆனால் குறைந்தது மூன்று பேர் உட்காரலாம். அதனால் நாம் எல்லோரும் உட்கார்ந்தால் இன்னும் ஒரு ஆளுக்கு இங்கே இடம் கிடைக்கும் என்றார்.

அந்த அம்மா கதவைத் திறந்தார். அந்த ஆள் உடம்பு முழுவதும் நனைந்து போய் நின்றுகொண்டிருந்தான். கதவைத் திறந்ததும் உள்ளே வந்தான். மூன்று பேரும் உட்கார்ந்து பேச ஆரம்பித்தார்கள். சிறிது நேரம் கழித்து இன்னும் இரண்டு பேர் வந்து கதவைத் தட்டினார்கள். உடனே அந்தப் பெரியவர் “வேறு யாரோ வந்திருக்கிறார்கள் போல இருக்கு ... போய் கதவைத் திறவுங்கள்” என்றார்.

சிறிது நேரத்திற்கு முன் உள்ளே வந்தவன் சொன்னான். “கதவைத் திறப்பதா...இங்கே இடமே இல்லையே” என்றான். சிறிது நேரத்திற்கு முன் இவன் வெளியில் நின்று கொண்டிருந்தான். இந்தப் பெரியவரின் மனதினால் தான் நமக்கு உள்ளே இடம் கிடைத்தது என்பதை மறந்து விட்டான். என்னத்துக்கு கதவைத் திறக்கணும்? வேணாமே என்றான்.

அன்பு தான் உங்களுக்கு இடம் கொடுத்தது. அந்த அன்பு இன்னும் இருக்கிறது. அது உங்களோடு முடிந்து போகவில்லை. தயவு செய்து கதவைத் திறந்து விடுங்கள்... நாம் இப்பொழுது கொஞ்சம் விலகித் தானே உட்கார்ந்திருக்கிறோம். இனிமேல் கொஞ்சம் நெருங்கி உட்காரலாம் சரியாகி விடும் என்றார் அந்தப் பெரியவர். கதவைத் திறந்தார்கள்.

அந்த இரண்டுபேரும் உள்ளே வந்தார்கள். சிறிது நேரத்திற்குப்பின் ஒரு கழுதை வந்து கதவை தலையால் முட்டியது. உடம்பு முழுவதும் நனைந்து குளிரில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. இப்பொழுது அந்தப் பெரியவர் கதவோரமாக உட்கார்ந்திருந்த ஆளிடம் “கதவைத் திறவுங்கள். யாரோ ஒரு புது நண்பர் வந்திருக்கிறார்” என்றார்.

அந்த ஆள் வெளியே எட்டிப் பார்த்துவிட்டு” கழுதை ஒன்று நிற்கிறது. அதற்காக நாம் திறந்து விட வேண்டியதில்லை” என்றான். “இங்கே மிருகங்களைக்கூட மனிதர்களாக நடத்தித்தான் எனக்குப் பழக்கம். தயவு செய்து திறந்து விடுங்கள்” என்றார். “இங்கே இடம் இல்லையே” என்று சொன்னார்கள் எல்லோரும்.

அதற்கு அவர் சொன்னார். “இங்கே நிறைய இடம் இருக்கிறது. உட்காருவதுக்குப் பதிலாக எழுந்து நிற்கலாம். கவலைப்படாதீர்கள். அப்படித் தேவைப்பட்டால் நான் வெளியில் இருந்து கொள்கிறேன்” என்றார்.

“அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்கும் தாழ்” என்றார் திருவள்ளுவர். அது இதுதான். வாழ்க்கையில் அமைதியான நேரம் எது தெரியுமா? எந்த விதமான நிபந்தனைகளும் இல்லாமல் அன்பு செலுத்துகிற நேரம் இருக்கு பாருங்க... அதைவிட அமைதியான நேரம் வேறெதுவுமில்லை என் கிறார் ஒரு பெரியவர். நம்ம ஆள் ஒருத்தன் இருந்தான். “எங்க வீட்டுக்கு அடிக்கடி விருந்தினர்கள் வருவதுண்டு. எவ்வளவு பேர் வந்தாலும் கதவைத் திறந்து விட்டு நான் வெளியில் போய் விடுவேன் சேர்” என்றான்.

“ஏன் அப்படிச் செய்கிறாய் என்று கேட்டேன்.” “நான் வீட்டுக்குள் இருந்தால் அவர்களுக்கெல்லம் சாப்பாடு போட வேண்டியிருக்கும். அதனால் தான் வெளியில் போய் விடுகிறேன்” என்றார்.

தென்கச்சி.கோ சுவாமிநாதன்